Yaşlı derken, bu konuda anlaşalım; genelde aklımıza bakıma muhtaç ve ileri yaştaki insanlar geliyor. Kuşkusuz bunların önceliği var. Ancak biz “yaşlı” deyince aklımıza bilge çınarlar gelmeli. Gölgesine sığınacağımız bizim hafızamız, rehberlerimiz ve vefa göstereceğimiz atalarımız… Bu nedenle yaşlılarla ilgili söyleyeceklerimize proje demeyelim de “VEFA” diyelim. Onların emrinde olacağız.
Bu bağlamda yaşlılarımıza “Emrinizdeyiz!” dediğimizde çok duygulanıyor, bizimle gurur duyuyor ve bize tavsiye olarak şunları öneriyorlar: “Bizim tecrübemizden yararlanın. Can bedenden çıkıncaya kadar, elimiz ayağımız tutana kadar tecrübeli olduğumuz alanda topluma faydalı olmak istiyoruz.”
Biz de bu tecrübeyi Çiğli’ye, yeni nesillere aktarmak için yaşlılarımızla gençlerimizi buluşturacağız.
Yaşlılarımızın ikinci talebi şu: “Bizi yalnız kalmış hissettirmeyin, arayıp sorun, eşlik edin, bizi aranıza alın…”
Kuşkusuz bu talebe baktığımızda aklımıza şu soru gelebilir: “Bu yaşlıların akrabaları yok mu?” Tabiî ki var. Kastedilen, akrabaların arayıp sorması değil, “toplum içinde, toplumsal aktivitede onu yalnız hissettirmemek”. Özellikle büyük kentlerde bu ihtiyaç daha fazla. Bu yüzden huzur evleri konusu çok önemli. Fakat huzur evleri sanki tam çözüm değil de bir ara çözüm. Asıl çözüm hayatın içinde. Fakat bahçeli, sağlık üniteleri olan, günlük hayatı mini bir mahalle görüntüsünde, sosyal donatıları ve tesisleri olan bir huzur kampüsü, huzur mahallesi gibi çözümler üretmek gerekiyor.
Şehrin içinde her şeyiyle mini bir mahalle tadı veren, doğal ortamı köy havasında olan büyük kompleksler inşa edeceğiz.
Sokak aralarında birkaç daire veya apart otel fonksiyonundaki huzur evleri de çok önemli bir ihtiyacı karşılıyor; özellikle bu alanda yatırım yapanlara teşekkür ediyorum. Ancak huzur evi artık bir huzur mahallesi içinde olmalı. Hepimizin evi bir mahalle içinde değil mi? Huzur evleri de bahçeli, sokağı olan, hepimizin ziyaret edebileceği iklimde olmalı. Onun için “Çözüm burada” diyor ve ekliyorum: “Yaşlılarımızın emrindeyim!”